Er is een zin die in veel organisaties rondzingt als een soort bezwering: “Security is Gekke Visser.” Gekke Visser is een prima hen/hun/zunnie. Gekke Visser is ook een mens. En het universum heeft één harde regel: als je één mens vraagt om alles in cybersecurity te zijn, dan

Er was een tijd dat webbloggen voelde als een soort publieke dienst. Je schreef iets op internet en, wonder boven wonder, iemand las het. Soms reageerde diegene zelfs. Soms beleefd. Soms als een verdwaalde wasbeer met toetsenbord. Maar het was in elk geval menselijk: rommelig, onvolmaakt, en daardoor geloofwaardig. Nu

Er is een bijzonder soort magie in organisaties: het vermogen om serieuze dingen te reduceren tot een hokje op een checklist. Je kent het wel. Een spreadsheet met tabbladen, een kolom “Status”, en ergens halverwege een rijtje dat luidt: PENETRATIETEST – JA/NEE. En op dat moment verandert penetratietesten, een activiteit

Er zijn twee soorten mensen in cybersecurity, met of zonder certificeringen, of: 1. mensen die graag structuur hebben, en 2. mensen die zeggen dat ze graag “flexibel” zijn, maar eigenlijk bedoelen: “ik heb geen idee wat er precies in ons netwerk gebeurt, maar ik ben wél heel druk.” Certificaten zitten

Laten we eens zes puntjes aanstippen, gewoon omdat het kan 😃 Er bestaat een hardnekkig misverstand dat cybersecurity iets is wat je “erbij doet” zodra je organisatie groot genoeg is om een CISO te hebben en klein genoeg om nog net geen brandblussers in de serverruimte te gebruiken als deurstopper. In

Er zijn twee soorten security-vergaderingen. In de ene vergadering kijken mensen naar dashboards met rode vakjes, gele grafieken en woorden als “inherent risk” en “residual exposure”. Iedereen knikt ernstig. Iemand zegt “threat landscape” met een stem alsof hij een weersverwachting voor orkanen presenteert. Er worden acties genoteerd die beginnen met