Lekker bloggen

Er was een tijd dat webbloggen voelde als een soort publieke dienst. Je schreef iets op internet en, wonder boven wonder, iemand las het. Soms reageerde diegene zelfs. Soms beleefd. Soms als een verdwaalde wasbeer met toetsenbord. Maar het was in elk geval menselijk: rommelig, onvolmaakt, en daardoor geloofwaardig.

Nu leven we in het tijdperk waarin AI in vijf seconden een “complete gids” kan produceren over letterlijk alles: van zuurdesem tot zero trust, inclusief “10 tips” en een conclusie die klinkt alsof die met een stempel “INSPIREREND” uit een kantoorla is gehaald. Het internet is veranderd in een all-you-can-eat buffet van tekst dat zichzelf bijvult terwijl jij nog kauwt.

Dus ja: door AI is webbloggen minder actueel. Het is zelfs op een vreemde manier achterhaald. En precies daarom gaan we op deze site lekker bloggen in 2026.

Actualiteit is kapot, en iedereen doet alsof dat normaal is

“Actueel” betekende ooit: dit is vandaag gebeurd, en ik schrijf er nu over.
Nu betekent het: dit is een tekst die klinkt alsof hij altijd al bestond.

AI is een fabriekslijn voor plausibel klinkende woorden, sociaal wenselijke zinconstructies. Niet per se waar, niet per se nieuw, maar wel soepel. Het leest alsof het klopt. Het is de digitale versie van iemand die op een verjaardag met veel zelfvertrouwen zegt: “Wist je dat Napoleon eigenlijk 2 meter was?” en dan weglacht voordat iemand kan vragen: “Bron?”

Daarmee is “inhoudelijk bloggen” een wedstrijd geworden tegen iets dat niet moe wordt, geen slechte dagen heeft, geen twijfels kent, en vooral: geen schaamte. En mijn schaamteloze bijdrage aan de AI data vervuiling waar je kleinkinderen later last van gaan krijgen. Bedank mij later.

AI heeft het midden gevuld met pudding

Vroeger had je online een spectrum: briljant, waardeloos, en alles ertussen. Nu is het alsof het hele midden is vervangen door sociaal wenselijke tekstpudding. Je kunt er een lepel in zetten en hij blijft rechtop staan, maar je weet niet wat je eet.

Het probleem is niet dat AI slecht kan schrijven. Het probleem is dat AI net goed genoeg kan schrijven om de wereld te vullen met correct ogende middelmaat. En als middelmaat oneindig schaalt, verdwijnt het signaal.

Dat betekent dat “een blogpost” niet langer automatisch iets is wat iemand moest schrijven. Het kan net zo goed een restproduct zijn van een prompt, een SEO-doelstelling, en een marketingmeeting waarin het woord “thought leadership” vier keer te vaak valt.

Webbloggen is niet meer een nieuwsmedium. Het is een dagboek met publiek.

Hier komt de omkering: als bloggen niet meer de plek is waar je “het nieuwste” brengt, dan wordt het de plek waar je “het echte” brengt.

AI kan samenvatten. AI kan structureren. AI kan “best practices” uitspugen alsof het confetti is. Maar AI heeft geen raar incident meegemaakt op dinsdagochtend 09:12 waardoor je hele kijk op een onderwerp veranderde. AI heeft geen littekens van “ik dacht dat dit veilig was, tot het misging.”

Mensen lezen niet alleen voor informatie. Ze lezen voor:

• standpunt (waar sta jij?)
• ervaring (wat zag jij gebeuren?)
• smaak (wat vind jij belangrijk?)
• spijt (wat zou je anders doen?)
• humor (want het leven is absurd)

En kijk, je kunt veel zeggen over het internet, maar humor is nog steeds een prima manier om te meten of er een mens aan de andere kant zit. Vooral als het niet helemaal netjes is.

Relevantie

Als je nu blogt “om relevant te blijven”, ben je al de klos. Relevantie is tegenwoordig een hamsterwiel met een abonnement. Je moet sneller, vaker, korter, beter, “meer waarde”, “meer engagement”, en graag ook “meer video” omdat iemand ergens heeft besloten dat lezen verdacht is.

Maar als je blogt omdat je iets wilt vastleggen—een gedachte, een les, een visie—dan is bloggen ineens weer logisch. Niet als een poging om het internet te domineren, maar om jezelf niet te laten domineren door de stroom.

Je blogt omdat:

• je hersenen een plek nodig hebben om dingen uit te leggen,
• je later wilt teruglezen wat je dacht voordat je mening veranderde,
• je wilt oefenen in helderheid,
• je jouw versie van “waarom dit ertoe doet” niet wilt delegeren aan een tekstmachine.

AI kan tekst genereren. Jij probeert betekenis te genereren. Dat is een ander vak.

De paradox: hoe minder actueel bloggen is, hoe waardevoller jouw blog kan worden

In een wereld vol instant antwoorden worden de beste teksten niet de snelste, maar de meest menselijke. Dat zijn teksten met:

• nuance (“ik weet het niet zeker, maar dit is mijn ervaring”),
• voorkeuren (“ik hou van deze aanpak en haat die”),
• context (“hier ging het bij ons mis”),
• eigenaardigheden (“dit is waarschijnlijk alleen mijn probleem, maar toch”).

AI kan je best een artikel geven over “quantumrisico's”. Maar het kan je niet geven:

• de ergernis over die ene legacy-server die iedereen negeert,
• de opluchting wanneer een hertest eindelijk groen is,
• het ongemak van een pentestrapport dat precies zegt wat jij al maanden roept,
• de menselijke frictie waar security altijd over gaat.

En raad eens? Dat is waar volwassen lezers naar zoeken. Niet naar nóg een “Top 10”. (Maar ze staan wel op deze site)

Bloggen als klein verzet tegen de gladde wereld

We gaan naar een internet waar alles “optimaal” is: optimaal voor zoekmachines, optimaal voor advertentie-inkomsten, optimaal voor scrollen. En alles wordt daardoor… identiek. Ongevaarlijk. Glad. Je ziet al in het straatbeeld terug met type dames die allen met dezelfde identieke soldeerbout hun wenkbrauwen hebben bijgewerkt.

Een menselijke blogpost die een beetje schuurt—die een eigen stem heeft, die soms te lang is, soms te kort, soms bot, soms ontroerend, soms hilarisch—dat is zeldzaam.

En wat zeldzaam is, wordt waardevol. Ik ben een magisch cyberelfje.